Home Stan wiedzy

Istniejący stan wiedzy w zakresie tematu badań

Email Drukuj PDF

Na podstawie doniesień literatury fachowej można wyodrębnić kilka kierunków, w których prowadzone są badania nad analizą wideo z WCE. W skrócie można te kierunki scharakteryzować następująco.


Uzyskane z WCE filmy charakteryzują się znaczną niejednorodnością ruchu zarejestrowanego obrazu. Ruch kapsuły nie jest w żaden sposób kontrolowany z zewnątrz. Porusza się ona wyłącznie w wyniku skurczów występujących w układzie pokarmowym. Skurcze te nie występują w sposób ciągły, lecz są rozdzielone w czasie fazami bezruchu – refrakcji mięśni. W wyniku tego, również w filmie można wyodrębnić fazy szybkich zmian informacji obrazowej występujące w czasie skurczów mięśni, oraz fazy zastoju, kiedy informacja obrazowa zmienia się nieznacznie. Z punktu widzenia osoby przeprowadzającej interpretację, fragmenty charakteryzujące się szybkimi zmianami są kluczowe dla interpretacji, natomiast fragmenty, w których ruch jest nieznaczny i obraz nie ulega przez dłuższy czas znaczącym zmianom są mniej istotne. Pierwszy z kierunków badań dotyczy określenia stopnia podobieństwa kolejnych obrazów wideo [8] lub określenia szybkości poruszania się kapsuły endoskopu wewnątrz układu pokarmowego [8, 14-17]. Postuluje się opracowanie programów komputerowych, w których fragmenty ważne dla interpretacji odtwarzane będą powoli, natomiast fragmenty mniej istotne będą odtwarzane z większą szybkością.


Drugim kierunkiem badań jest poszukiwanie cech (deskryptorów) obrazu. Cechy te są wielkościami liczbowymi opisującymi obraz w sposób ilościowy, które wskazywać mogą istotne z punktu widzenia interpretacji fragmenty danych wideo. Postuluje się wykorzystanie takich cech w dwojaki sposób. Po pierwsze, do tzw. segmentacji topologicznej układu pokarmowego, czyli wyodrębnienia fragmentów wideo odpowiadających funkcjonalnym odcinkom układu pokarmowego, takich jak przełyk, żołądek, dwunastnica, jelito cienkie i jelito grube. Po drugie, do wskazywania obrazów o cechach charakterystycznych dla obrazów przedstawiających patologie. W pracach Coimbra i współautorów np. [5], Dudy i współautorów np. [6] wykorzystano deskryptory koloru oraz deskryptory tekstury (HTD) definiowane standardem MPEG-7 do segmentacji topologicznej. W publikacjach Mackiewicza i współautorów np. [7], wykorzystano analogiczne cechy do klasyfikacji obrazów oraz detekcji odźwiernika żołądka. Uzyskane wyniki badań są zachęcające, jednak nie są na tyle jednoznaczne, aby opisane metody można było wykorzystać w zastosowaniach klinicznych. Ponadto prowadzone są badania dotyczące ruchu i sterowania ruchem kapsułki, zastosowania innych źródeł energii do zasilania endoskopu [10-13] oraz zwiększenia strefy obrazowania i liczby obrazów na sekundę uzyskiwanych z endoskopu  (www.givenimaging.com).